توصيف ايمان قسمتى از اين سخن است : ( ايمان ) روشنترين راه است و نورانىترين چراغ . انسان در پرتو ايمان راه اعمال به صالح مىيابد و با اعمال شايسته راه به ايمان ( و اين دو در يكديگر تاثير دارند ) به وسيله ايمان كاخ علم و دانش آباد خواهد شد ، و به اعلم هراس از مرگ ( و مسئوليت‌هاى پس از آن ) حاصل مىگردد . با مرگ دنيا پايان مىگيرد ، و با دنيا مىتوان آخرت را بدست آورد . و با بر پا شدن قيامت بهشت نزديك مىگردد و جهنم براى بد كاران آشكار مىشود مردم به جز قيامت توقفگاهى ندارند و به سرعت به سوى آن سر منزل آخرين ، رهسپار مىگردند . چگونگى حال مردگان در قيامت قسمتى ديگر از اين سخن است : از قبرها خارج شده و به سوى سر منزل آخرين رهسپار گرديده‌اند ، هر كدام از ( بهشت و جهنم ) ساكنانى دارند كه تبديل و تحول در آن نيست و از آن به جاى ديگر انتقال نمىيابند . امر به معروف و نهى از منكر دو صفت از صفات خداوندند كه نه اجل و سر آمد زندگى كسى را نزديك مىكنند و نه از روزى كسى مىكاهند ، كتاب خدا را محكم بگيريد زيرا « رشته‌اى است محكم و نورى است آشكار » داروى شفا بخش و پر منفعت و سيراب كننده‌اى است كه عطش ( تشنگان حقيقت ) را فرو مىنشاند . هر كس به آن تمسك جويد او را نگاه مىدارد و هر كس به دامنش چنك زند نجاتش مىدهد ، كژى در آن راه ندارد تا نياز به راست نمودن داشته باشد و منحرف نمىگردد و خطا نمىكند تا پوزش بطلبد . تكرارش موجب كهنگى و يا ناراحتى سامعه نگردد ( و هر قدر آن را بخوانند و تكرار كنند باز روحپرورتر است و شيرينيش دلپذيرتر ) « كسى كه با قرآن سخن بگويد راست گفته ، و آن كس كه به آن عمل كند ( بر دگران ) پيشى گرفته . . .